Ομοιογένεια ή Αντισυστημικότητα;
Η Ελληνική κοινωνία χαρτογραφείται σήμερα από δύο άξονες οι οποίοι συνεχώς εξελίσσονται. Ο πρώτος άξονας δημιουργείται από το δίλλημα «Δίκαιη Διανομή Πόνου ή Δίκαιη Ανάπτυξη» ενώ ο δεύτερος από το δίλλημα «Ρεαλιστική Αλήθεια ή Παρηγορητική Αλήθεια».
Σε αυτήν την δύο διαστάσεων χαρτογράφηση έχουν αρχίσει να προστίθενται και δύο φαινόμενα, η «Θυματοποίηση» και η «Αντισυστημικότητα» που αποτελούν την παθητική και ενεργητική έκφραση του συνδυασμού συναισθημάτων «Ενοχή και Θυμός».
Ο κατακερματισμός στην κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από εμφανής γεγονός που δημιουργεί βουβά μίση και παραφυλάξεις για εκδικήσεις.
Αν αυτός ο κατακερματισμός αντικατοπτριστεί ως κοινωνικό-πολιτική αντανάκλαση και μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς των πολιτικών δρώντων, τότε η Χώρα θα αντιμετωπίσει πολύ πιο δύσκολα φαινόμενα, από ότι έχουμε δει μέχρι σήμερα λόγω κρίσης ή λόγω διαπραγματευτικών αστοχιών.
Τα συνέδρια των κομμάτων είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να καταλήγουν σε ομοιογένειες και όχι σε «δημιουργικές» διαφορετικότητες και τάσεις. Οι Πολίτες έχουν ανάγκη από ασφάλεια, ψυχική ηρεμία και προοπτική και αυτά εξασφαλίζονται μόνο μέσα από παραγωγική σύνθεση και όχι μέσα από αντιπαράθεση αντιμαχόμενων απόψεων που είναι προσέγγιση άλλων εποχών. Η περαιτέρω τροφή στην ήδη υπάρχουσα «Αντισυστημικότητα» θα ήταν πολύ κακή εξέλιξη.
Επιστροφή