Διαχειριστές ή Ηγέτες;
9 Μαΐου 1950, ο Ρομπέρ Σουμάν ανακοίνωνε την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΚΑΧ (Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα) μεταξύ των Χωρών Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Βέλγιο και Λουξεμβούργο. Στόχος ήταν η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα που θα καθιστούσε στο μέλλον έναν πόλεμο μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας “όχι μόνον αδιανόητο αλλά και υλικά αδύνατο" (αυτολεξεί). Αυτή η διακήρυξη αποτέλεσε την απαρχή δημιουργίας της σημερινής ΕΕ.
Η σημαντικότερη φράση μέσα στην διακήρυξη ήταν "Η Ευρώπη … θα διαμορφωθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη". Οι πρωτοβουλίες αυτές ήταν αποτελέσματα «μεγάλων πόνων» και «μεγάλων ηγετών».
Τα χρόνια πέρασαν και τα οικονομικά συστήματα/συμφέροντα επικράτησαν των προθέσεων αλληλεγγύης. Έγινε όμως κάτι ακόμα χειρότερο, οι «Διευθυντές/Διαχειριστές» (μανατζαραίοι κοινώς) επικράτησαν των «Ηγετών».
Σήμερα στην Ευρώπη (γιατί Ενωμένη δεν είναι βέβαιο ότι είναι) δεν υπάρχουν ηγέτες που θα μπορούσαν να βάλουν το «θέλω αλληλεγγύη για τους Ανθρώπους/Χώρες» μπροστά από το «Όποιος μπορεί ας ακολουθήσει τους κανόνες που συμφέρουν εμένα τον Ισχυρό». Δεν υπάρχουν ηγέτες που θα μπορούσαν και θα ήθελαν να βάλουν τον «Άνθρωπο» μπροστά από το «Σύστημα». Δυστυχώς έχουμε μόνο «μανατζαραίους», συστημικούς εφαρμοστές.
Επιστροφή