Τα σηκωμένα μανίκια
Ο ένας «δεν κάνει ανάπτυξη» και ο άλλος «δεν λέει ακριβώς τι θα κάνει για την ανάπτυξη» και η Χώρα στέκεται στη μέση κοιτάζοντας αμήχανα μια τον ένα, μια τον άλλο, περιμένοντας ένα θαύμα.
Και με αυτό σαν κάδρο οι δύο τους παίζουν το παιχνίδι «εμένα ο μπαμπάς μου είναι πιο ψηλός». Ο ένας μετράει τα στρέμματα καμένης γης και το τίνος είναι τα πιο πολλά και ο άλλος μετράει επικοινωνιακές επιτυχίες ή γκάφες.
Όλοι ασχολούνται με «άλλα», σοβαρά μεν αλλά «άλλα». Οι πολίτες όμως έχουν τα δικά τους πνιγηρά καθημερινά προβλήματα που δεν λύνονται και ο Σεπτέμβρης είναι πολύ κοντά. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή της χρονιάς για τα νοικοκυριά. Συσσώρευση εξόδων, πληρωμών, φθινοπωρινής θλίψης, έλλειψης ελπίδας, αδυναμίας προγραμματισμού.
Και η ΔΕΘ είναι στην επόμενη στροφή. Άραγε προετοιμάζεται κανείς σοβαρά για το τι ουσιώδες θα πει στον Έλληνα για την ζωή του ή πάλι θα γραφτούν από τους λογογράφους στριφογυριστά κείμενα με καλολογικά στοιχεία για να ξεφορτωθούμε τους πολίτες. Κανονικά τώρα θα έπρεπε να έχουν σηκωμένα τα μανίκια και να δουλεύουν σκληρά. Ωστόσο μέχρι στιγμής δεν φαίνεται ούτε το πουκάμισο.
Επιστροφή