Είναι η Ανασυγκρότηση Ανταγωνιστική;
Ολόκληρη η μεταπολιτευτική περίοδος διαπεράστηκε από ηγέτες που προσπάθησαν να συμπυκνώσουν το εκάστοτε αφήγημά τους σε μία λέξη, ανεξάρτητα από την επιτυχία του εγχειρήματος. Πχ «Δημοκρατία», «Αλλαγή», «Εκσυγχρονισμός», «Επανίδρυση» κλπ.
Οι Κυβερνήσεις μέσα στη κρίση εγκλωβίστηκαν σε μία πάλη μεταξύ Μνημόνιου και Αντιμνημόνιου ανεξάρτητα με τη τελική επικράτηση του πρώτου. Το δίλλημα όμως αυτό στο μυαλό των Ελλήνων έχει πέσει πλέον στην τρίτη θέση των προτεραιοτήτων τους. Στην πρώτη θέση βρίσκεται το δίλλημα «Συλλογικότητα vs Προσωπική προσπάθεια» από το 73,5% του εκλογικού σώματος, με την «Συλλογικότητα» να προηγείται της «Ατομικής Προσπάθειας» σε αναλογία 64% προς 12% αντίστοιχα. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται το δίλλημα «Τήρηση των Παραδόσεων vs Ανεκτικότητα στο Διαφορετικό» με συντριπτική επικράτηση των «Παραδόσεων» 60% προς 14% αντίστοιχα.
Συνεπώς επικέντρωση του αφηγήματος σε λέξεις όπως «Ανασυγκρότηση» είναι α)Πολύ ορθολογικές και άνοστες, β)Απομίμηση των πχ «Εκσυγχρονισμός» και «Επανίδρυση» μιας άλλης εποχής και κυρίως γ)Μη συμβατές με τις σημερινές «Ηθικό-Συναισθηματικό-Πρακτικές» ανάγκες των Ελλήνων.
Ακόμα και αν επιλεγεί μια προσέγγιση όπως «Ανασυγκρότηση» θα πρέπει να αποφευχθεί η πιθανότητα του «Διχασμού», όπου για να υπάρξει αυτή η ανασυγκρότηση οφείλουν κάποιοι να πονάνε, για να αισθάνονται παρηγοριά κάποιοι άλλοι.
Επιστροφή